Soms heb je van die dagen. Je zit achter de computer, op je eigen, zelf opgezette, zogenaamd intelligente en helemaal niet zo interessante als-je-wel-zou-willen- weblog. Dan gebeurt het: je voelt Inspiratie opborrelen! Dat is zo'n heerlijk gevoel! Het begint in je teen (welke teen valt niet te zeggen) en kruipt dan langzaam langs je nette gladgeschoren benen omhoog, die morgen of overmorgen zeker te zien zullen zijn onder een rokje, want het voorjaar is losgebarsten uit de mistroostige greep van de winter en heeft toegeslagen met een warmte die Nederlanders weer de ultieme kans geeft om te klagen.
Dan kruipt het langzaam door je dijen heen, waar een moment geleden je ellebogen nog op rustten omdat je net terugkwam van een veel te lange, saaie dag op de schoolredactie van de Lokale Omroep Ede en je dus weer een dag heerlijk chillen in het Arnhemse Sonsbeekpark bent misgelopen. en dan...dan bereikt het je buik, waar het even lekker blijft hangen,borrelen en uiteindelijk fladderen, tot je er werkelijk kriebels van krijgt. Diezelfde buik was net nog gevuld met een grote knoop omdat je bedacht dat je nog een halve week school tegemoet gaat en dus weer die lekkere zon misloopt die na deze veel te drukke week natuurlijk hide & seek gaat spelen tot minstens september. En dan bedenk je je dat je mensen iets interessants wil laten weten, je hebt immers Inspiratie! Dan vliegt het gevoel in een flits naar je hart, dat begint te kloppen van de spanning. Ongeveer net zo als wanneer ik denk aan de heerlijke, Kroatische strandwandelingen met mijn lief die me te wachten staan over iets minder dan drie maanden , waarbij hij me ongetwijfeld vaak zal laten weten hoe mooi hij mijn groene ogen vind. Diezelfde ogen worden nu groot van nieuwsgierigheid en spanning: waar zal ik over schrijven? Waar kan ik die energie in kwijt? Die vraag wordt niet beantwoord door die grote, vragende ogen, dus besluit mijn inspiratiewolk zich te beraden bij mijn grijze massa, die, door 3 jaren harde journalistiektraining vast een antwoord heeft op dit moeilijke vraagstuk. Dat kan toch niet moeilijk zijn voor een journalist, een onderwerpje verzinnen voor een weblog? Al die frustratie, verkeerd weergegeven informatie waardoor het wereldbeeld van weer minstens 1000 wereldvreemde nederlanders helemaal verkeerd wordt bijgesteld en verschrikkelijke gebeurtenissen in de wereld die jij graag zou omschrijven naar jouw visie en waarbij je anderen niet wilt onthouden van jouw interessante en goed onderlegde analyses....
Maar het blijft stil. Verdacht stil. En de wolk wordt donkerder en zwaarder. En dan begint het te regenen. Met kleine tranen van verdriet sijpelt de kostbare Inspiratie door je lichaam, de tranen banen zich een weg, terug naar je teen. waar ze zullen rusten tot ze weer compleet zijn en de stroom weer opwaarts wordt gestuwd door een mystieke kracht die geen mens weet te controleren. En geschokt besef je, dat je weer niks zinnigs op papier hebt gezet....
woensdag 7 mei 2008
dinsdag 8 januari 2008
Westwood loves....?
Dit verslag schreef ik in mijn eerste jaar naar aanleiding van de documentaire 'Westwood loves you'. Ik vond hem laatst terug en was opnieuw geschokt.... Dit slaat toch echt alles? Genade is hier ver te zoeken, als christenen zich al zo gaan gedragen, wat is er dan toch gebeurd met Liefde? Ik weet niet waar Westwood van houdt, maar zeker niet van mensen.
DE KEUZE VAN HONDURAS: DE HEL OF MEDICIJNEN?
Door: Stéphanie Goudswaard
“God, we danken U dat dit team mag gaan”. Met deze zin begint voorganger Jimmy Caywood de expeditie van verschillende leden van de Westwood Baptist Church in Amerika. De expeditie gaat naar Honduras, waar de leden medicijnen zullen gaan uitdelen. Misschien is uitdelen geen goed woord, want: zonder Jezus in je hart, geen medicijnen!
Het blauw met gele busje rijdt door de stoffige weggetjes door de jungle van Honduras. Binnen in het busje zit de sfeer er al goed in. Verschillende vrijwilligers van het zendelingenproject in Honduras zingen Spaanse liederen mee met de gitaarspeler die zijn melodieën uitstort in het gangpad van het busje. Onder de vrijwilligers bevindt zich onder andere Rachel Peterson, een tienermeisje dat zich geroepen voelt haar leven te wijden aan Gods werk. Jimmy is blij dat Rachel deel uitmaakt van de expeditie, “Ze is een lief en zorgzaam meisje dat haar leven toewijdt aan God. Deze ervaring zal haar leven zeker veranderen!”. Jan Hartley, een evangelist die de rol van dokter zal vervullen is ook van de partij. Volgens hem kan de missie niet mislukken: “hoe armer de mensen, hoe meer ze voor je open staan!”.
De inwoners van het dorpje kijken nieuwsgierig naar de mensen die uit het busje stappen. Waarschijnlijk hebben de meesten hier weinig contact met westerse mensen. Amerikanen zijn hier dan ook een echte attractie. Toch zijn ze hier niet om zelf gezien te worden, ze willen dat de mensen Jezus gaan zien. Dit gaan ze doen door kerkdiensten te organiseren in het dorp. Schijnbaar vinden de expeditieleden de immense hitte hier niet genoeg, de mensen moeten warm worden voor God. Toch wordt het de meeste mensen hier eerder heet onder de voeten van de prijs van gezondheidszorg. Daarom is er een oplossing: Jezus in je hart betekent gratis medische hulp.
Maar wat als je Jezus niet aanneemt als redder en verslosser? De openingspreek van Jimmy Caywood zegt al genoeg: “In deze kerk zijn twee deuren, in de hemel niet. Sommigen zullen proberen om via een achterdeur binnen te komen, maar dat zal niet lukken. Jezus zal ze teruggooien in de hel, en daar zul je branden! Branden! Voor eeuwig branden!”
Ook hebben mensen die nog niet zeker zijn van een plaats in de hemel, schijnbaar ook geen plaats in de kliniek. Want: zonder God, geen medicijnen, zonder Jezus in je hart, geen tandartshulp!
Het systeem is simpel. Een inwoner van het dorp laat zich registreren voor de benodigde behandelingen. Als deze persoon vervolgens een dienst bijwoont krijgt hij of zij een stempel waarmee medische hulp verkregen kan worden.
Klinkt makkelijk, maar dat is het niet. Eenmaal bij de dokter wacht je nog een vraag.
“Geloof je in God?”, vraagt Jan Hartley aan een man die zijn praktijk komt bezoeken. De man luistert naar de vertaalster en dan blijft het even stil. Met een verontschuldigend glimlachje op zijn gezicht antwoordt hij: “ik zie wel wat de toekomst brengt”. Jan lijkt even van zijn stuk, maar geeft dan de man zijn stempelkaart terug. Hij kan vertrekken. Zonder medicijnen.
Gods wil of niet? Hoe dan ook, terug in de Westwood Baptist Church wordt vol trots verteld dat er maar liefst 468 bekeerlingen bij zijn in Honduras. 468 bekeerlingen, of 468 mensen die behoefte hadden aan medicijnen? Als het aan de zendelingen ligt, was het een groot succes. Ze gaan niet met lege handen naar huis, iedereen krijgt een certificaat als bewijs van het goede werk en de hulp die ze hebben geleverd aan de mensen van het dorp. Nou ja, aan de mensen die bereid waren te bidden voor verlossing dan…
Toch gebeuren dit soort dingen nog steeds. Sommige christelijke organisaties zetten zich alleen maar in voor andere christenen. Deed Jezus dat soms? Heeft Jezus ooit gezegd dat we alleen maar van mensen mogen houden die ook in Hem geloven? Met wat voor beeld van christenen blijven de mensen in Honduras achter, de mensen die blijven zitten met pijn in hun mond, in hun buik of wonden die maar blijven ontsteken. Een busje christenen, mensen die barmhartig zouden moeten zijn, arriveren. Met hen arriveert ook de hoop op genezing. En dan wordt het de mensen geweigerd, alleen omdat ze niet zomaar ineens hun eigen religie of ongeloof opzij kunnen zetten en daar eerlijk over zijn. Daar kan ik nou echt kwaad om worden. En ja hoor, het zijn weer Amerikanen....
DE KEUZE VAN HONDURAS: DE HEL OF MEDICIJNEN?
Door: Stéphanie Goudswaard
“God, we danken U dat dit team mag gaan”. Met deze zin begint voorganger Jimmy Caywood de expeditie van verschillende leden van de Westwood Baptist Church in Amerika. De expeditie gaat naar Honduras, waar de leden medicijnen zullen gaan uitdelen. Misschien is uitdelen geen goed woord, want: zonder Jezus in je hart, geen medicijnen!
Het blauw met gele busje rijdt door de stoffige weggetjes door de jungle van Honduras. Binnen in het busje zit de sfeer er al goed in. Verschillende vrijwilligers van het zendelingenproject in Honduras zingen Spaanse liederen mee met de gitaarspeler die zijn melodieën uitstort in het gangpad van het busje. Onder de vrijwilligers bevindt zich onder andere Rachel Peterson, een tienermeisje dat zich geroepen voelt haar leven te wijden aan Gods werk. Jimmy is blij dat Rachel deel uitmaakt van de expeditie, “Ze is een lief en zorgzaam meisje dat haar leven toewijdt aan God. Deze ervaring zal haar leven zeker veranderen!”. Jan Hartley, een evangelist die de rol van dokter zal vervullen is ook van de partij. Volgens hem kan de missie niet mislukken: “hoe armer de mensen, hoe meer ze voor je open staan!”.
De inwoners van het dorpje kijken nieuwsgierig naar de mensen die uit het busje stappen. Waarschijnlijk hebben de meesten hier weinig contact met westerse mensen. Amerikanen zijn hier dan ook een echte attractie. Toch zijn ze hier niet om zelf gezien te worden, ze willen dat de mensen Jezus gaan zien. Dit gaan ze doen door kerkdiensten te organiseren in het dorp. Schijnbaar vinden de expeditieleden de immense hitte hier niet genoeg, de mensen moeten warm worden voor God. Toch wordt het de meeste mensen hier eerder heet onder de voeten van de prijs van gezondheidszorg. Daarom is er een oplossing: Jezus in je hart betekent gratis medische hulp.
Maar wat als je Jezus niet aanneemt als redder en verslosser? De openingspreek van Jimmy Caywood zegt al genoeg: “In deze kerk zijn twee deuren, in de hemel niet. Sommigen zullen proberen om via een achterdeur binnen te komen, maar dat zal niet lukken. Jezus zal ze teruggooien in de hel, en daar zul je branden! Branden! Voor eeuwig branden!”
Ook hebben mensen die nog niet zeker zijn van een plaats in de hemel, schijnbaar ook geen plaats in de kliniek. Want: zonder God, geen medicijnen, zonder Jezus in je hart, geen tandartshulp!
Het systeem is simpel. Een inwoner van het dorp laat zich registreren voor de benodigde behandelingen. Als deze persoon vervolgens een dienst bijwoont krijgt hij of zij een stempel waarmee medische hulp verkregen kan worden.
Klinkt makkelijk, maar dat is het niet. Eenmaal bij de dokter wacht je nog een vraag.
“Geloof je in God?”, vraagt Jan Hartley aan een man die zijn praktijk komt bezoeken. De man luistert naar de vertaalster en dan blijft het even stil. Met een verontschuldigend glimlachje op zijn gezicht antwoordt hij: “ik zie wel wat de toekomst brengt”. Jan lijkt even van zijn stuk, maar geeft dan de man zijn stempelkaart terug. Hij kan vertrekken. Zonder medicijnen.
Gods wil of niet? Hoe dan ook, terug in de Westwood Baptist Church wordt vol trots verteld dat er maar liefst 468 bekeerlingen bij zijn in Honduras. 468 bekeerlingen, of 468 mensen die behoefte hadden aan medicijnen? Als het aan de zendelingen ligt, was het een groot succes. Ze gaan niet met lege handen naar huis, iedereen krijgt een certificaat als bewijs van het goede werk en de hulp die ze hebben geleverd aan de mensen van het dorp. Nou ja, aan de mensen die bereid waren te bidden voor verlossing dan…
Toch gebeuren dit soort dingen nog steeds. Sommige christelijke organisaties zetten zich alleen maar in voor andere christenen. Deed Jezus dat soms? Heeft Jezus ooit gezegd dat we alleen maar van mensen mogen houden die ook in Hem geloven? Met wat voor beeld van christenen blijven de mensen in Honduras achter, de mensen die blijven zitten met pijn in hun mond, in hun buik of wonden die maar blijven ontsteken. Een busje christenen, mensen die barmhartig zouden moeten zijn, arriveren. Met hen arriveert ook de hoop op genezing. En dan wordt het de mensen geweigerd, alleen omdat ze niet zomaar ineens hun eigen religie of ongeloof opzij kunnen zetten en daar eerlijk over zijn. Daar kan ik nou echt kwaad om worden. En ja hoor, het zijn weer Amerikanen....
donderdag 6 december 2007
утешение (troost)
silence,
so endless,
it hurts my ears to hear,
not because of the unspoken words,
but because you are not here to ease my fear.
so endless,
it hurts my ears to hear,
not because of the unspoken words,
but because you are not here to ease my fear.
угроза (dreiging)
Het zand stuift op. De persoon die verantwoordelijk is voor het veroorzaken van deze tijdelijke verstoring van de rust, lijkt zich niet bewust te zijn van zijn omgeving. Zijn pet, die hem moet beschermen tegen de stralen van de zon, zelfs in deze tweede helft van september nog heel fel, hangt half over zijn ogen. Zijn blauwe spijkerbroek vervaagt tegen het felle groen uit zijn omgeving. De vogels fluiten nog iets harder dan normaal, ze willen nog geen afscheid nemen van de zomer, terwijl de bladeren langzaam ritselen door een egeltje op zoek naar een geschikte plek voor zijn winterslaap. De man loopt verder. Vroeger zou hij dit pad van zijn oude boerderijtje naar het dorp afleggen in minder dan een half uur. Nu kost het hem een half uur om op de helft te komen. Druppeltjes zweet lopen, geleid door de diepe groeven in zijn gezicht, naar beneden. Het egeltje stopt met scharrelen terwijl de vogels hun strijd voortzetten. De man loopt verder. Zijn gedachten zijn niet meer bij het leven, maar bij de dood. Twee jaar is het nu, dat hij leeft zonder zijn vrouw. Bijna twee jaar geleden is het, dat hij zijn kleinkinderen voor het laatst zag. Zijn kinderen vluchtten voor het leven in het dorp en zelfs voor het leven in dit land, waar hij zijn hele leven doorbracht. Als hij sterft, zal het alleen zijn. Er trekt een wolk voor de zon. Langzaam wordt het kouder. Het zweet wordt kil en trekt het gezicht van de man samen. Ergens klinkt het schrille geschreeuw van een fazant. De man let er niet op. Hij weet dat tijd voorbij gaat en niet te stoppen is. Hij weet dat ook de gevolgen van tijd niet te stoppen zijn. Hij geeft het vechten op, hij heeft het al opgegeven. Ook zijn tijd zal stoppen. In de verte doemt de kerktoren op van het dorp. Een baken in de lucht. De lucht die ook verandert. De zon die niet te lang geleden nog als een aureool om de toren straalde, is vervangen door een kwaadaardig gezwel van zwarte mist die de hemel opeist en de stralen van de zon gevangen houdt. De vogels verliezen hun strijd. Het gezang blijft hangen in de toppen van de bomen die zacht beginnen te wiegen, bang beseffen ze opnieuw dat ook zij niet de macht hebben om de tijd te stoppen. De bladeren beginnen opnieuw te ritselen, de wind eist zijn macht op en weet dat zijn seizoen op doorbreken staat. De egel zoekt beschutting en de vogels lijken te zijn verdwenen. Opgelost in het geheel van groen, dat snel zal overgaan in rood en bruin tot het geheel verdwenen zal zijn. De natuur moet sterven, om weer levend te kunnen worden. De man knikt, hij weet dat het zover is. Voor hem betekent tijd leven, en ook hij zal ooit moeten sterven.
dinsdag 18 september 2007
Moja Moskva
Getoeter, geschreeuw,
stille gezichten, bevroren,
zelfs in de septemberzon
lachende kinderen,
absurd normaal,
maar toch vreemd,
bijzonder,
prachtig,
mijn stad,
mijn hart,
mijn ziel,
Moskou
stille gezichten, bevroren,
zelfs in de septemberzon
lachende kinderen,
absurd normaal,
maar toch vreemd,
bijzonder,
prachtig,
mijn stad,
mijn hart,
mijn ziel,
Moskou
dinsdag 7 augustus 2007
Chaos
I sit alone here,
but not by myself,
your picture out of my heart,
but still on my shelf
crying a little over you,
but tears are no blood,
so I can shed them like rivers,
just to drown in the mud
I wanted to wait for you,
but my heart went on,
so it's just me and my tears now,
while my heart's still on the run
Maybe one day,
I'm gonna wash the mud out of my eyes
Maybe one day,
I'm gonna find the path through my own lies....
Stéphanie, 2007
but not by myself,
your picture out of my heart,
but still on my shelf
crying a little over you,
but tears are no blood,
so I can shed them like rivers,
just to drown in the mud
I wanted to wait for you,
but my heart went on,
so it's just me and my tears now,
while my heart's still on the run
Maybe one day,
I'm gonna wash the mud out of my eyes
Maybe one day,
I'm gonna find the path through my own lies....
Stéphanie, 2007
donderdag 2 augustus 2007
Hands
If I could tell the world just one thing
It would be that we're all okay
and not to worry 'cause worry is wasteful
and useless in times like these
I won't be made useless
I won't be idle with despair
I get myself around my faith
For light does the darkness most fear
My hands are small, I know
But they're not yours, they are my own
But they're not yours, they are my own
and I am never broken
Poverty stole your golden shoes
But it didn't steal your laughter
and heart ache came to visit me
But I knew it wasn't ever after
We'll fight, not out of spite
For someone must stand up for what's right
'Cause where there's a man who has no voice
There ours shall go singing
My hands are small I know
But they're not yours, they are my own
But they're not yours, they are my own
and I am never broken
In the end only kindness matters
In the end only kindness matters
I will get down on my knees, and I will pray
I will get down on my knees, and I will pray
I will get down on my knees, and I will pray
My hands are small I know
But they're not yours, they are my own
But they're not yours, they are my own
and I am never broken
My hands are small I know
But they're not yours, they are my own
But they're not yours, they are my own
and I am never broken
We are never broken
We are God's eyes
God's hands
God's mind
We are God's eyes
God's hands
God's heart
We are God's eyes
God's hands
God's eyes
We are God's hands
We are God's hands
(Jewel: 'Hands')
Wat een prachtige tekst! Ik denk dat dit precies beschrijft hoe wij in het leven moeten staan en wat mij betreft is er geen mooiere drijfveer om journalist te worden! We kunnen het niet alleen doen, maar we kunnen door onze handen God laten zien aan de wereld en Zijn liefde wil door ons werken in de wereld. Dat is toch iets geweldigs? Dus laten we allemaal onze handen vouwen om ze nuttig te kunnen maken! We should, even if it's just because we can....
It would be that we're all okay
and not to worry 'cause worry is wasteful
and useless in times like these
I won't be made useless
I won't be idle with despair
I get myself around my faith
For light does the darkness most fear
My hands are small, I know
But they're not yours, they are my own
But they're not yours, they are my own
and I am never broken
Poverty stole your golden shoes
But it didn't steal your laughter
and heart ache came to visit me
But I knew it wasn't ever after
We'll fight, not out of spite
For someone must stand up for what's right
'Cause where there's a man who has no voice
There ours shall go singing
My hands are small I know
But they're not yours, they are my own
But they're not yours, they are my own
and I am never broken
In the end only kindness matters
In the end only kindness matters
I will get down on my knees, and I will pray
I will get down on my knees, and I will pray
I will get down on my knees, and I will pray
My hands are small I know
But they're not yours, they are my own
But they're not yours, they are my own
and I am never broken
My hands are small I know
But they're not yours, they are my own
But they're not yours, they are my own
and I am never broken
We are never broken
We are God's eyes
God's hands
God's mind
We are God's eyes
God's hands
God's heart
We are God's eyes
God's hands
God's eyes
We are God's hands
We are God's hands
(Jewel: 'Hands')
Wat een prachtige tekst! Ik denk dat dit precies beschrijft hoe wij in het leven moeten staan en wat mij betreft is er geen mooiere drijfveer om journalist te worden! We kunnen het niet alleen doen, maar we kunnen door onze handen God laten zien aan de wereld en Zijn liefde wil door ons werken in de wereld. Dat is toch iets geweldigs? Dus laten we allemaal onze handen vouwen om ze nuttig te kunnen maken! We should, even if it's just because we can....
Abonneren op:
Posts (Atom)
